نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۲۱ بابافغانی

بابافغانی شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

گاهی عتاب و گاه ترحم نموده‌‌ای

گه زهر چشم و گاه تبسم نموده‌ای

با اهل درد جور و جفا کرده‌ای به ناز

مهر و وفا به اهل تنعم نموده‌ای

شب چون عرق نشسته به رویت ز تاب می

صد بار خوش‌تر از مه و انجم نموده‌ای

جان داده‌ام ز غیرت و از رشک مرده‌ام

خندان چو با رقیب تکلم نموده‌ای

بیداد کم نمی‌کند آن ترک تندخو

ای دل اگر هزار تظلم نموده‌ای

هرجا که از پی تو فغانی کشیده آه

مستانه رفته‌ای و ترنم نموده‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات متناقض و رفتارهای معشوق اشاره دارد که گاهی با عتاب و گاهی با ترحم به محبوب پاسخ می‌دهد. شاعر از درد و رنجی که معشوق به او می‌دهد سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که محبت خود را به کسانی که در رفاه و خوش‌گذران هستند، نشان می‌دهد. همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق که او را به شدت تحت تأثیر قرار داده اشاره می‌کند. شاعر از غم و حسادت ناشی از این روابط سخن می‌گوید و به نارضایتی خود از رفتارهای معشوق و عدم توجه به دردهایش تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که معشوق با خوشی و آرامش از کنار او و غم‌هایش می‌گذرد.