شمارهٔ ۵۳۱ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی گل و تأثیر آن بر دل‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که گل شکفته و هر کس به فکر زیبایی آن است، در حالی که خود او داغ آتشین عشق را بر دوش می‌کشد. بستان پر از گل‌هاست که به خاطر دیدن چهره محبوبش روشنایی می‌بخشد. محبوب او با وارد شدن به دل‌ها، آن‌ها را مسحور می‌کند و زیبایی‌اش مانند آتش در دل‌ها شعله ور است. شاعر از درد و رنج عشق و جدایی می‌گوید و اینکه هیچ گل بدون خار در باغ عشق نمی‌روید و عشق او پر از جراحت و غم است. او به زیبایی محبوبش که مثل جادو حقه‌ای بر دل‌ها می‌زند، اشاره می‌کند و از چالش‌های عشق و صبر می‌نالد.