شمارهٔ ۵۳۲ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر از نور الهی که در چهره محبوبش نهفته است سخن می‌گوید و او را به عنوان آینه‌ای از زیبایی‌ها توصیف می‌کند. هر نگاه به چشمان سیاه او، سرمه‌ای از سیاهی را به همراه می‌آورد. شاعر اشاره می‌کند که فقط زیبایی چشمان محبوبش می‌تواند چنین افسون‌کننده باشد. روزی که گل روی او خلق شد، به او گواهی داده شد که مه و خورشید به زیبایی‌اش اعتراف کرده‌اند. هر گلی که تحت تاثیر محبت او باشد، در باغ جهان شناخته می‌شود. شاعر در نهایت به زاری و غم خود به خاطر دوری از او اشاره کرده و احساساتش را بیان می‌کند.