شمارهٔ ۱۱۱ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
تنم از رنج و بلا مایه‌ده ایّوبست
صبر ایّوب اگر چاره‌گر آید خوبست
ای که از یوسف گم‌گشته نشان می‌طلبی
گذرش بر در محنت‌کدة یعقوبست
مددی گریه که وصلش ز خدا می‌طلبم
بهر تأثیر دعا چشم تری مطلوبست
حاجتی نیست به اصلاح خط خوب ترا
که خط ساخته پیش همه کس مقبولست
کس ندانست که از وی به چه نسبت راضی است
آنکه فیّاض درین شهر بدو منسوبست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد و غم ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر به زیبایی و تاثیر عواطف عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که دل او به تلخی و شیرینی عشق دچار شده است. او از قید و بند وابستگی به معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند از دنیای مادی رهایی یابد مگر آن که به عشق واقعی برسد. همچنین، شاعر به دورویی و بی‌وفایی برخی انسان‌ها در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی ارزشمندتر از تمام پند و نصیحت‌هاست. در نهایت، او به تزلزل عشق‌های دنیا و اهمیت مهر و محبت در روابط انسانی اشاره می‌کند.