شمارهٔ ۱۲۹ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چارة ما بیدلان در دفع سودا آتش است
آنچه آبی می‌زند بر آتش ما آتش است
نوش و نیش هر دو عالم یک حقیقت بیش نیست
آنچه موسی را چراغ خانه ما را آتش است
بر خلیل آتش گلستانست و بر ما دود دل
آتش او آتش است و آتش ما آتش است
سوختند از حسرت شمشیر او لب‌تشنگان
می‌نماید در نظرها آب اما آتش است
مستی دنیا خمار طرفه‌ای دارد ز پس
عیش‌ها فیّاض امروز آب و فردا آتش است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف عشق و ویژگی‌های آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق در سادگی و تجرد خود نمایان می‌شود و هر مکانی که با عشق پر شود، خانه عشق است. عشق به عنوان شعیله‌ای می‌درخشد که همه موجودات به آن جذب می‌شوند. همچنین اشاره می‌کند که آوارگی و بی‌خانمانی در حقیقت به معنی رهایی در عشق است. او به مخاطب یادآوری می‌کند که عشق با وجود ویرانی‌ها و بی‌ثباتی‌هایش، مرکز همه چیز است و دل‌باختگی به عشق را برتر از هر چیز دیگری می‌داند. در نهایت، او به عدم دستیابی به عشق واقعی از سوی بیگانگان اشاره می‌کند و بر اهمیت عشق در زندگی انسان‌ها تأکید می‌ورزد.