شمارهٔ ۱۵۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق است. شاعر از تنهایی و غمهایش می‌گوید و به نقص دل خود اشاره می‌کند که نتوانسته درست شود. او به سنگینی بار غم و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که روزگارش به قدری تلخ شده که به غم‌های آینده نیز فکر می‌کند. همچنین از ناتوانی در درمان دردهایش سخن می‌گوید و این که عشق او را به جایی رسانده که چاره‌ای جز تحمل آلام ندارد. در نهایت، شاعر به وحشت و جنون ناشی از عشق اشاره کرده و بیان می‌کند که حس آوارگی در او زنده است و به عمق احساساتش اعتراف می‌کند.