شمارهٔ ۱۶ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گر مستی‌یی ز لعل بتان می‌کنیم ما
در مستی شراب نهان می‌کنیم ما
رسواترست نالة لب بستگانِ بیم
ما را خمش مکن که فغان می‌کنیم ما
طفل سرشک بر مژه فریاد می‌کند
ورنه ز شکوه منع زبان می‌کنیم ما
از یک نگاهِ لطف به تاراج رفته‌ایم
سودی که می‌کنیم زیان می‌کنیم ما
هر دم ز موج نالة گم گشته در سراغ
غم‌نامه‌ها به دوست روان می‌کنیم ما
هرگز خلاف عجز و تنزّل نکرده‌ایم
کاری که کرده‌ایم همان می‌کنیم ما
فیّاض می‌شویم هلاک جفای دوست
آخر وفای خویش عیان می‌کنیم ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
غزل بیانگر حالت عشق و مستی است که شاعر از وابستگی به محبوب و اثرات آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که محبت و زیبایی محبوب سبب سرخوشی و گمگشتگی او شده و در این حال، غم و فریاد دل خود را پنهان می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود ناراحتی و عجز، همچنان به عشق و فریاد ادامه می‌دهد و از وفاداری به محبوبش سخن می‌گوید. در کل، شعر حس و حال عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از آن را به تصویر می‌کشد.