شمارهٔ ۱۸۹ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و غم‌هایی است که در دل عاشق وجود دارد. شاعر به نبود معیاری برای سنجش غم و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق از عقل فراتر است. هیچ جا عشق را نمی‌توان با عقل سنجید و فاصله میان معشوق و عاشق، آن‌قدر زیاد است که نمی‌توان به راحتی به آن دست یافت. شاعر با اشاره به دوری معشوق می‌گوید که حتی اگر روز محشر هم دور باشد، این دوری هیچ تاثیری بر عشق ندارد. او همچنین به این نکته می‌پردازد که مزه زندگی در دنیا را نمی‌توان فهمید و این شناخت نادرست است. سخن از تضاد میان انسان و دیو می‌کند و نشان می‌دهد که هیچ ترسی از دیوها وجود ندارد. شاعر در نهایت به بی‌اختیاری خود در برابر غم و عشق می‌پردازد و می‌گوید که در لحظات گریه و اندوه، هیچ کنترلی بر احساساتش ندارد و به دنبال درمان درد از هیچ کس نیست. او در می‌یابد که درد واقعی را تنها در دل خود می‌تواند پیدا کند.