شمارهٔ ۲۲۶ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عواطف عمیق شاعر درباره درد و رنجش اشاره دارد. شاعر می‌گوید که به کمک‌های دینی یا مرهم‌های ظاهری نیاز ندارد، زیرا زخم‌هایش از نوعی است که به هیچ درمانی جواب نمی‌دهد. او از دشواری‌های زندگی‌اش و غم و اندوهش صحبت می‌کند و به ستوه آمده است. شاعر همچنین به بی‌توجهی زمان و سرنوشت اشاره می‌کند و از حالات خود، مانند اشکبار بودن، سخن می‌گوید. در کل، احساس تنهایی و عدم تاثیرگذاری کمک‌های دیگران در برابر درد او در این اشعار مشهود است.