شمارهٔ ۲۲۸ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر آرزو دارد که شبی به طور ناگهانی به دروازه صبح بیاید تا از خوشی و فیض آن بهره‌مند شود. او می‌گوید که سحر، زمان خوشبختی و روزی جاودانی است و از آنجا که صبح توانایی بخشش دارد، او نیز می‌خواهد از این نعمت بهره‌برداری کند. شاعر می‌خواهد با نور صبح، جهان را روشن کند و به مانند خورشید، اثرات مثبتی بر جای بگذارد. او از صبح می‌خواهد که به آنها یاری رسانده و درهای خوشبختی را بگشاید. در نهایت، او به پرنده‌ای اشاره می‌کند که خبرهای خوشی از صبح را به ارمغان می‌آورد.