شمارهٔ ۲۹۲ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی معشوق است. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، آرایش زلف معشوق را به مشاطه‌ای هنرمند تشبیه می‌کند که به دل او لطمه زده است. او بیان می‌کند که هر تار موی معشوق، پناهگاه دل او بوده و مشاطه بر روی این زیبایی‌ها بی‌رحم بوده است. شاعر همچنین تمایل خود برای قربانی شدن به خاطر زیبایی چشمان معشوق را نشان می‌دهد و اشاره می‌کند که لذت بی‌نظیر زیبایی او، دلش را تسخیر کرده است. در پایان، شاعر از خدا درخواست می‌کند که به کسی که بدون واسطه به محض زیبایی معشوق نگا می‌کند، رحم کند.