شمارهٔ ۳۰۱ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و احساسات عمیق خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که بوی گل معشوقش دل او را آکنده می‌کند و از عشق و درد دلش وضو می‌گیرد. شب‌ها به یاد معشوقش حساب دل‌ها را از بند موی او می‌کشد. دلش به زخم‌هایی پر از عشق دچار است و نمی‌تواند این زخم‌ها را ببندد. اگر معشوقش بخندد، همچون نمک، دردهای عاشقانه‌اش را دوچندان می‌کند. شاعر در انتها به فیض و بخشش اشاره کرده و می‌گوید که محتسب (قاضی) فقط می‌تواند نسبت به عشق و زیبایی معشوق نظاره‌گر باشد.