شمارهٔ ۳۰۸ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حزن و اندوه ناشی از دوری معشوق اشاره دارد. شاعر شب را به خاطر جدایی از محبوب، پر از غم می‌بیند و صداهای ناراحت‌کننده‌ای مانند جغد را نمادی از بی‌تابی خود می‌داند. او توصیف می‌کند که عشق به حدی شدید است که حسادت دلبران دیگر نیز در آن موج می‌زند و به شعله‌ور شدن دل او می‌انجامد. دل او از یاد لب لعل معشوق می‌تپد و از آتش عشق رنج می‌برد. همچنین، شاعر به نوبهار و گریه‌های بی‌پاسخ خود اشاره می‌کند و در انتها از بی‌تابی‌اش در گفتگو با محبوب می‌گوید که لبخند او بر درد او افزوده و حسرتش را دوچندان کرده است.