شمارهٔ ۳۰۹ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های صبح و عشق اشاره می‌کند. بلبل به صدایش صبح را آغاز می‌کند و گل‌ها برای شکوفایی خود برمی‌خیزند. شاعر از لذت صبحگاهی در چمن صحبت می‌کند و می‌گوید که ناله عشق زیباست، اما نه به شکلی که صدایی بلند شود. غم و اندوه او پس از مرگ مانع از آرامش او شده و گرد غم از خاکش برمی‌خیزد. در نهایت، با یادآوری معشوق، او امیدوار است که از این دردها کاسته شود.