شمارهٔ ۳۱۱ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
صبح بلبل به نوا برخیزد
گل پی نشو و نما برخیزد
مزه دارد به سحر سیر چمن
پیشتر زانکه صبا برخیزد
ناله از عشق خوش آید اما
نه به نوعی که صدا برخیزد
ضعف غم از پس مردن نگذاشت
گرد از تربت ما برخیزد
چون شوم گرمِ ره او فیّاض
دود از آبله‌ها برخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این قطعه به زیبایی‌های طبیعت و تأثیر عشق و غم بر روح انسان اشاره می‌کند. بوی خوش گل‌ها و نسیم ملایم باعث بیداری و شگفتی می‌شود و زیبایی زلف محبوب، نور و شادی را در دل‌ها ایجاد می‌کند. غم عشق به اندازه‌ای لذت‌بخش است که حتی در میان اندوه، جشن و سرور به همراه دارد. داغ عشق در دل شاعر چنان عمیق است که حتی در روز قیامت نیز آسایش و آرامش او را وادار به برخاستن نمی‌کند. در انتها، شاعر به حسرت و راز و رمز درون خود درباره شور و شوق زندگی در دنیای خاکی اشاره می‌کند.