شمارهٔ ۳۱۲ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
که می‌تواند از پیش یار برخیزد؟
نشسته‌ایم که از ما غبار برخیزد
به اضطرار سپردیم خویش را در عشق
بگو ز مجلس ما اختیار برخیزد
دمی که سرمة خطّش نمی‌کشم در چشم
ز دیده جای نگاهم غبار برخیزد
هلاک تربیت مجلسی شوم که در آن
خزان اگر بنشیند بهار برخیزد
نصیب زورق فیّاض باد طوفانی
که موج صد خطرش از کنار برخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و احساسات عاشقانه پرداخته است. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌ها، به تأثیر خط و قد محبوبش بر دنیای اطرافش اشاره می‌کند. او زیبایی‌های بهار و نشانه‌های طبیعی مثل سبزه و چشمه را به خاطر جذابیت معشوقش توصیف می‌کند. همچنین، احساساتی نظیر عشق، درد و اشتیاق را به تصویر می‌کشد و به قدرت نگاه و مفهوم دل‌تنگی اشاره دارد. شاعر نمی‌خواهد گمان کنند که احساساتی که در دل دارد، فقط از چشمانش نشأت می‌گیرد. این اشعار احساسات عمیق و پیوند ناگسستنی میان عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد.