شمارهٔ ۳۱۵ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
قدم از بار محنت برنخیزد
محبّت هم ازین کمتر نخیزد
به دل تخم هوش کشتم نشد سبز
بلی دانه ز خاکستر نخیزد
ز دامنگیری خاکش در آن کو
چو سایه هر که افتد برنخیزد
شبی بر بستر حسرت نیفتم
که سیلابم ز چشم تر نخیزد
چنان افتاده‌ام فیّاض از پای
که آه از دل به نشتر برنخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره احوالات درونی و احساسات عاشقانه است. شاعر از ناله و درد دل خود سخن می‌گوید و به ضعف و ناراحتی‌اش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اگر انسانی در عشق سستی کند، شور و شوقش ناپدید می‌شود. همچنین، او به عشق و احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر اشک او به دل سوخته‌اش نیفتد، شیرینی واقعی عشق را درک نمی‌کند. شاعر در نهایت بر این باور است که حتی اگر به قتلش راضی باشند، خون عشق او همچنان به قاتل می‌رسد و نشان می‌دهد که عشق و احساساتش غیرقابل فراموشی و از بین رفتنی نیستند. عشق و زیبایی‌ها همیشه در زندگی جاری و ساری است.