شمارهٔ ۳۳۶ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساس تنهایی و اندوهی را بیان می‌کند که به دلیل عدم حضور محبوب ایجاد شده است. شاعر به یأس و ناامیدی اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون محبوبش زندگی بی‌معناست و همه چیز به حال خود رها می‌شود. آرزوی محبوب در دل شاعر مانند درختی است که ریشه‌هایش کنده شده‌اند و تنها درد و ستم از یاد او باقی مانده است. شاعر همچنین به زیباییش اشاره می‌کند که زاهد (رهبان) به دلیل جذابیت ظاهر گل‌ها، از گلستان دور نمی‌شود، و در نهایت از صدای محبوبش یاد می‌کند که انگار صدای تیشه در کوه را به یاد می‌آورد. در کل، شعر به فقدان عشق و تأثیر عمیق آن بر ابعاد مختلف زندگی می‌پردازد.