شمارهٔ ۳۴۵ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
عشّاق دل به چین جبینی سپرده‌اند
این قلبگاه را به کمینی سپرده‌اند
دریاب این اشاره که شاهان نامجو
نام بلند خود به نگینی سپرده‌اند
جز مشت خاک قابل این عشق پاک نیست
مشکل امانتی به امینی سپرده‌اند
در آدمی به صورت خاکی نظر مکن
نقد نه آسمان به زمینی سپرده‌اند
از انقلاب دهر چه مقدار غافلند
آنان که دل به آن و به اینی سپرده‌اند
مسجد ز شیخ و ابروی جانان من ز من
هر ئگوشه را به گوشه‌نشینی سپرده‌اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از حالاتی معنوی و احساسی خود سخن می‌گوید. او به دنیای بالا و لطیف‌تری اشاره دارد که در درون خویش احساس می‌کند. بارها به زیبایی و جاذبه‌های عشق اشاره شده و این عشق به عنوان نیرویی قوی و آزادکننده بیان شده است. شاعر از شگفتی‌ها و زیبایی‌های موجود در عشق و دل، به ویژه در ارتباط با معشوق، سخن می‌گوید. همچنین به تنگناها و مشکلاتی که در مسیر عشق وجود دارد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که با وجود این مشکلات، در قلب اهل عشق دری باز شده است. شعر به طور کلی بیانگر عشق، آزادی، و جستجوی معنوی است.