شمارهٔ ۳۸۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و احساسات عمیق انسانی است. شاعر با تشبیهات مختلف به بیان درد و رنج‌های ناشی از عشق می‌پردازد. او به غنچه، شعله و زیبایی‌ها اشاره می‌کند که ممکن است دل را بشکنند. همچنین از زیبایی‌های ظاهری چون طره و ابرو صحبت می‌کند که در عین زیبایی، دل را به درد می‌آورند. شاعر احساس می‌کند که غم و رنج ناشی از عشق او را به جایی می‌رساند که به اندازه‌ای آسیب دیده که اگر دلش بشکند، هیچ جای تعجبی نیست. در نهایت، او به قدرت عشق و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در شرایط سخت هم عشق می‌تواند دل‌ها را بشکند.