شمارهٔ ۳۸۹ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که بدون فهم صحیح، سخن می‌گویند و دروغ را به حقیقت بدل می‌کنند. آنها به جای حقیقت، تنها حرف‌های بی‌معنی را به زبان می‌آورند و به ظاهری فریبنده می‌بالند. شاعر توصیه می‌کند که به سخن اهل دل توجه شود و هشدار می‌دهد که این افراد، به جای ارائه حقیقت، فقط ادعاهایی بی‌پایه را مطرح می‌کنند. او بر اهمیت هنر و روح اصیل در ادبیات تاکید می‌کند و به زیبایی‌های نهان و عمیق اشاره می‌کند.