شمارهٔ ۴۰۶ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیرگذاری معشوق اشاره می‌کند و از احساسات عمیق خود نسبت به او صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که چهره معشوق به اندازه‌ای زیباست که گل‌ها از شرم آب می‌شوند و غنچه‌ها به شیشه گلاب تبدیل می‌شوند. عشق به معشوق شعله‌ای در دل او ایجاد کرده که خیال دیگران را به کبابی تبدیل می‌کند. همچنین، او می‌گوید که روز روشنایی برای کسی وجود ندارد مگر اینکه بخت او مانند آفتاب درخشان شود. دل شاعر از جفاهای معشوق لذتی متفاوت می‌برد و نام تیغ او به قدری سنگین است که زخم‌هایش دل او را پرآب می‌کند. این احساسات قوی نشان‌دهنده عشق و درد در عین زیبایی است.