شمارهٔ ۴۰۷ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساسات عمیق و عاشقانه خود اشاره می‌کند. او دل خالی‌اش را می‌خواهد پر کند و از مشکلات رهایی یابد. عشق به محبوبش را وصف می‌کند و بیان می‌کند که دامن او از آلودگی‌ها پاک است. شاعر احساس می‌کند که زیبایی و نور وجود محبوبش می‌تواند دل او را از غم‌ها پر کند. او همچنین به ارتباط عمیق خود و معشوقش اشاره دارد و می‌ترسد که با خالی کردن دلش، دل محبوبش نیز آسیب ببیند. در نهایت، شاعر به روحانیون و ملائکانی که از وجود محبوبش خوشبو می‌شوند اشاره می‌کند. این شعر نماد احساساتی است که در عشق و وصال وجود دارد.