شمارهٔ ۴۰۸ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای درونی شاعر می‌پردازد. شاعر از لطف و رحمت خداوند درخواست می‌کند تا تلخی زندگی‌اش به شیرینی تبدیل شود و زهر دلش به آب حیات بدل گردد. او به ضعف و ناتوانی خود اشاره می‌کند و از آرزوهایی سخن می‌گوید که به دلش حسرت می‌آورد. همچنین به زیبایی‌های طبیعت و گل‌ها نگاه می‌کند و حسرت می‌کشد، زیرا نمی‌تواند از آن‌ها بهره‌مند شود. در پایان، به دردهای زندگی و مصائبی که به نظرش در طول عمرش متحمل شده، اشاره می‌کند و می‌خواهد که دردسرهایش به محبت و آرامش تبدیل شوند. این شعر به خوبی نمایانگر درد و longing شاعر است.