شمارهٔ ۴۰۹ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
کمرده‌ام خالی دلی، خواهم دل او پُر شود
تا دل خالی دگر از مشکل او پر شود
وه که بر دامان او آلودگی را رنگ نیست
هر دو عالم گر زخون بسمل او پر شود
ذوق بال افشانی شمعی است امشب در دلم
کز پر پروانه هر شب محفل او پر شود
دل به هم چون شیشة ساعت من و او بسته‌ایم
گر دلی خالی کنم ترسم دل او پر شود
از گلش فیّاض اگر روحانیون یابند بوی
هر شب از جوش ملایک منزل او پر شود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به تصویرسازی دنیای عشق و امید می‌پردازد. او از نارسایی و تلخی‌های زندگی می‌گوید و به ناکامی‌ها و غم‌های خود اشاره می‌کند. تخم‌گذاری عشق و امید، همچون بذرهایی که در شرایط نامناسب جوانه می‌زنند، متناقض و غیرممکن به نظر می‌رسد. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت عشق اشاره کرده و بیان می‌کند که حتی در سختی‌ها نیز امید و عشق می‌تواند وجود داشته باشد. در نهایت، او به دشواری‌های ورود به مجلسی عالی و بیان احساسات خود در چنین شرایطی می‌پردازد. در کلیت، شعر به بررسی احساسات پیچیده و زوایای مختلف عشق و زندگی می‌پردازد.