شمارهٔ ۴۲۴ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به یاد معشوق خود و خاطرات شیرین آن می‌افتد. یاد صورت او در هر جا و هر لحظه به ذهنش می‌آید و حسرت بر لبان شیرینش او را به مرگ نزدیک می‌کند. شاعر از زیبایی‌ها و نازکی دل معشوق می‌گوید و اشاره می‌کند که چگونه یاد او از دلش خارج نمی‌شود. او به غنچه‌ها و بویی که از گل‌ها به مشام می‌رسد اشاره دارد و از درد و رنجی که در زندگی دارد، سخن می‌گوید. شاعر به این می‌اندیشد که چطور می‌توان دل را از زلف معشوق آزاد کرد و در نهایت، به این واقعیت اشاره دارد که هر روز گذشته، یاد روزهای پیشین را به یاد می‌آورد و از زمان حال به شدت دلگیر است.