شمارهٔ ۴۲۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در توصیف زیبایی و تأثیر چهره دلدار بر شاعر است. شاعر به یاد کبک می‌افتد که یادآور زیبایی دلدارش است و نقشکشی های دلدار باعث می‌شود تا نگاهش از روی گل‌ها برگشته و به او خیره شود. او همچنین از رویای دلدار که هر شب بر بالینش می‌آید، سخن می‌گوید و می‌گوید که تنها شرم دلدار است که مانع از نشستن او در کنارش می‌شود. شاعر به دوست خود توصیه می‌کند که از نگاه دلدار بهره ببرد و از شادی‌های لحظه‌ها لذت ببرد، زیرا روزی آفتاب زیبایی دلدار بر سرش خواهد تابید.