شمارهٔ ۴۲۷ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شاعر به شدت دلبسته و شیدای محبوبش است. او با اشاره به بانگ جرس، احساس می‌کند که عشق او به محبوبش چنان قوی است که حتی جانش از بوی او به لب رسیده است. اشتیاق او چون آهنگ یک ساز برانگیخته شده و او را مانند شعله‌ای بر روی علف‌ها به پرواز در می‌آورد. اگرچه دل او آتشین و سوخته است، اما هنوز بوی هوس از آن به مشام می‌رسد. همچنین شاعر، به بلبل اشاره می‌کند که اگر مدتی به گلستان نرود، به خاطر عشق، گل‌ها نیز به قفس او می‌آیند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که نظم او و یادگاری که از او باقی‌مانده، برای همه مفید و به کار می‌آید.