شمارهٔ ۴۷ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت عشق و زیبایی در زندگی و معیارهای واقعی بندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نیازی به شمع و روشنایی مصنوعی نیست، زیرا چشمان عاشقان خود نوریست برای پرستش. به تحریک زیبایی و عشق به معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که اعمال مذهبی بدون دلی پر از عشق و توجه به زیبایی بی‌معنا هستند. از طرف دیگر، اگر بخت کسی تیره باشد، حتی بهترین دعاها و کوشش‌ها هم نمی‌تواند او را به خوشبختی برساند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و زیبایی اصلی‌ترین عوامل خوشبختی و پرستش واقعی هستند.