شمارهٔ ۴۸۷ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای جهانی به عبودیّت خاصت مختصّ
پیش لطف تو مساوی چه اعمّ و چه اخصّ
عقل کلّ تا ابدت حصر فضایل نکند
کاین حسابی‌ست که هرگز نشود مستخلص
گنج تنزیل که شد مجمع اخلاص و کمال
صفت خُلق ترا راوی اخبار و قصص
صفت جود تو جنسی است که دارد ز عموم
در همه نوع سرایت چو در افراد خِصص
جبر نقصان تو فیّاض تمامیّت اوست
دراتّم درج بود هر چه کم آرد انقص
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف جایگاه والای خداوند و نقش او در آفرینش جهان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که وجود خداوند هدف آفرینش آسمان‌هاست و ذات او اساس و جوهر همه چیز می‌باشد. او به وجود ستاره‌ها و جواهرات اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ یک از آنها نمی‌تواند جایگزین خداوند شود. همچنین، شاعر بیان می‌کند که در کارهای انسان جز نقصان چیزی نیست و همه چیز به خداوند بازمی‌گردد. در نهایت، او اشاره می‌کند که طبیعت فیاض خداوند برای درمان درد و بیماری‌های انسان‌ها امیدوار است.