نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۰۶ فیاض لاهیجی

فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

چون کند میل سواری در قبال نیمرنگ

دشت را گلگون کند از جلوه‌های نیمرنگ

پرتو آن روی گلگون سیر رنگش می‌کند

ماه من هر گه که می‌پوشد قبای نیمرنگ

در چمن برقع برافکندی و رنگ گل شکست

داشت سیر امشب ز بلبل ناله‌های نیمرنگ

اشک، گلگون‌تر شود از نارسائی‌های آه

باده رنگین‌تر نماید در هوای نیمرنگ

مضطرب پیچیده از بس ناله‌ها در بیستون

می‌رسد در دل هنوز از وی صدای نیمرنگ

شعله از شوخی ندارد از شکست رنگ باک

جلوه رنگین می‌نماید در قبای نیمرنگ

گر پرد فیّاض رنگ از روی اشکم دور نیست

خوب می‌افتد به پای او حنای نیمرنگ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر احساس عمیق عشق و longing (نظیر اشتیاق) است. شاعر از بهار دل و زیبایی‌های آن سخن می‌گوید و به چالش‌های عشق اشاره می‌کند. او در مورد دشواری‌های جدایی و غم هجران صحبت کرده و نشان می‌دهد که یاد معشوق چه قدر آسان می‌تواند دل را تسکین دهد. دلتنگی و حرمان چنان عمیق است که گویی هیچ کدام از آن دو بدون دیگری نمی‌توانند زندگی کنند. شاعر همچنین به زیبایی معشوقه‌اش و تاثیر عواطفش بر دل خود اشاره دارد و در نهایت نگرانی از فقدان او را در دل می‌کارد. شعر یک ترکیب غنی از تصویرها و احساسات عاشقانه و غمگین است.