شمارهٔ ۵۱۳ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این قطعه از احساس تنهایی و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او از بزم و جمع آرام دل‌ها دور مانده و مانند مینا، بی‌گفت‌وگو و دل‌تنگ است. عشق و محبت او در برابر غم و جنونش در تناقض است. او در میان دوستانش حس تنهایی عمیقی دارد و بدون حضور معشوق، زندگی‌اش معنایی ندارد. غم فراق او را به شدت آزار می‌دهد و حتی در راحتی نیز احساس راحتی نمی‌کند. او به مانند یک بیمار است که در انتظار رهایی است اما هنوز در بند درمان نهایی مانده است. این احساس بی‌سر و سامانی او را به بیابان و دوری از شهر سوق داده است.