شمارهٔ ۵۱۹ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس تنهایی و غم را به تصویر می‌کشد. او با اشاره به تلاش خوشبختی، خود را بیگانه و دور از شادمانی می‌بیند. دلش پر از درد و ناله است و در ویرانی زندگی‌اش آتشی شعله‌ور دارد. او ببه ناامیدی می‌گوید که دلش هرگز آرام نخواهد شد و به سردرگمی خود اشاره می‌کند. حسرتش از طلوع عشق و جدایی مفرط، بخت سیاهش و از هم‌ریختگی زندگی‌اش را بیان می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که با وجود همه بدبختی‌ها، اگر بخواهد عاقل باشد، در واقع دیوانه‌ای است که به دنبال خوشبختی می‌گردد.