شمارهٔ ۵۲۰ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی از غم و بی‌تابی شاعر است. او خود را در دریایی بدون عمق می‌بیند و احساس می‌کند که با هر نفس، درد و خرابیش بیشتر می‌شود. چرخ هستی و عالم با شور چشمانش همراه نیست و او به یاد دوستی، روحش به پرواز درمی‌آید. شاعر می‌گوید که در برابر عشق و محبت، او آتش و خجالت را تجربه می‌کند. زیبایی‌های معشوق برایش آن‌قدر دل‌نشین است که دیگر هیچ آفتابی را نمی‌بیند و از روی او خوابش نمی‌برد. او حتی از عذاب جهنم نمی‌هراسد، چرا که درد جدایی از محبوب برایش سخت‌تر است. در نهایت، او از فقدان زیبایی و محبت در زندگی‌اش رنج می‌برد و احساس می‌کند که به اندازهٔ یک گل خوشبو هم بهره‌ای از زیبایی‌ها ندارد.