شمارهٔ ۵۴۱ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ‌گاه از فریاد و ناله‌اش شاد نیست. او احساس می‌کند که در زندگی‌اش هیچ آسودگی‌ای نداشته و هرگز خوشحالی را تجربه نکرده است. او به خوبی می‌فهمد که در آسمان بزم زندگی، جایی برای صدای ناله‌اش نیست و خود را مانند شمعی می‌داند که تحت تأثیر باد، خاموش می‌شود. شاعر از زیبایی‌ها می‌خواهد که خود را درگیر مشکلات او نکنند و به نوعی احساس درماندگی و ضعف را در عشقش تجربه می‌کند. در نهایت او به عشقش که ناشی از مهربانی دیگران است، اشاره می‌کند و از شرمساری در برابر آن صحبت می‌کند.