شمارهٔ ۵۷۱ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و احساس عمیق خود به محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که تنها دانشی که دارد، نام محبوب است و همین کافی است. او از ضعف و ناتوانی خود ناله می‌کند و احساس حسرت عمیقی نسبت به عشقش دارد. شاعر می‌گوید که اگر همه چیز را به دست آورد، باز هم چیزی از خاک نیست که بر سرش بریزد. او به این فکر می‌کند که در کوی محبوب، هیچ کسی راهی ندارد و اشک‌هایش بی‌فایده هستند. در نهایت، او ابراز می‌کند که در این دشت پر از گل، به هیچ‌کجا نخواهد رسید و از حال خود و احساسش نسبت به محبوب بی‌خبر است.