نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۱۲ فیاض لاهیجی

فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

تا چند درین غمکده غمناک نشینیم

وقتست که بر تارک افلاک نشینیم

ما مرغ چمن‌پرور عرشیم که گفته‌ست

کز ذروه فرود آمده در خاک نشینیم!

گردیم و ز دامان کسی اوج نگیریم

حیفست که بر دامن افلاک نشینیم

بی‌رخصت ما نشئه به مستان ندهد می

ظلمست که فرمانبر تریاک نشینیم

در بزم طرب غیر ملامت نفزاید

کو حلقة ماتم که طربناک نشینیم

کو یاری طالع که به تقریب شهادت

در سایة شمشیر تو چالاک نشینیم

کو زهرة شیری که به هنگام تغافل

همچهره بآن غمزة بیباک نشینیم

فیّاض توان داد دل از عیش ابد داد

یک لحظه که در حلقة فتراک نشینیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاطفی و عاشقانه می‌پردازد. شاعر از سپردن دلش به معشوق و غم و شادی‌های مرتبط با آن سخن می‌گوید. او به ویرانی که عشق به بار آورده اشاره کرده و می‌گوید که از آلام عشق آزادگان آگاهی ندارند. شاعر همچنین به داغی که از غم محبوب به دل دارد اشاره می‌کند و می‌گوید این درد را در پنهان نگه‌داشته است. در نهایت، او به روزی اشاره می‌کند که دیدار معشوق برایش شرطی بوده و دیگر نخواسته که آن را از دست بدهد. در کل، شعر در مورد عشق، درد و شوق ملاقات معشوق است.