شمارهٔ ۶۴۱ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که پرده‌ها را کنار بزند و در جلوه‌اش ظاهر شود تا بتواند حسرت و دلتنگی خود را فراموش کند. او احساس می‌کند که حضور معشوقش می‌تواند بلای حسرتش را درمان کند و بر غم خود چیره شود. شاعر به طور خاص اشاره می‌کند که اگر معشوقش را از نظر دور کند، او به خاک و فراموشی می‌رود، ولی از او می‌خواهد که با حضورش ارزش و اعتبار او را دوباره زنده کند. در آخر، او از صبرش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که در درون خود احساس ناامیدی و بی‌قراری دارد و امیدوار است که معشوقش به او توجه کند.