نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۴۳ فیاض لاهیجی

فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

برافکن پرده و از عکس آن رونوبهارم کن

درآ در جلوه و از داغ حسرت لاله‌زارم کن

شرم چون کشتة ناز تو بهر خونبهای من

زمین جلوه‌گاه خویش را وقف مزارم کن

ز لطف آشکارت قدر من پوشیده می‌ماند

به پنهانی بیا در پیش مردم آشکارم کن

مرا تا از نظر انداختی با خاک یکسانم

بیا بر رغم گردون یک کف خاک اعتبارم کن

قرار صبر با خود داده‌ام اما پشیمانم

بگو فیّاض ازو حرفیّ و دیگر بیقرارم کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دل خود توصیه می‌کند که دیگر به خاطر محبت افرادی که لیاقت آن را ندارند، زحمت نکشد. او از شنونده می‌خواهد که عبرت بگیرد و از دشمنی با خود دست بردارد و دوستی با دیگران را فراموش کند. همچنین می‌گوید که اگر به اوج و بلندی نمی‌رسد، نباید خود را اذیت کند و باید از تلاش‌های بی‌فایده پرهیز کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که تکمیل نقایص و کاستی‌ها کنار افرادی که خود ناقص هستند، بی‌فایده است.