شمارهٔ ۶۴۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و دردناک شاعر به معشوق است. شاعر احساس می‌کند که فقط در دلش می‌تواند معشوق را شکار کند و نمی‌داند معشوق چگونه به سمت او می‌آید. او از شدت عشق، دلتنگی زیادی در دلش احساس می‌کند و می‌گوید که وجود معشوق برایش همچون خورشید و بهشت است. شاعر از رفتن معشوق ناراحت است و می‌گوید که بدون او آرامش و قرار ندارد. همچنین او نگران است که در روز قیامت، بدون هیچ دستاویزی بر خاک برخیزد. در نهایت، او به یادگارهایی که از عشقش به جا مانده اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که عشقش تا قیامت ادامه خواهد داشت و یاد او همیشه در دل او زنده است.