شمارهٔ ۶۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان تجربیات خود از عشق و زیبایی می‌پردازد. او از کوی عشق صحبت می‌کند که جز دلخوشی چیزی در آن نیست و در این فضا می‌تواند آرزوهایش را بیابد. با گشودن چشم خود به طبیعت (چمن) و زیبایی‌های آن، می‌تواند از آنها بهره‌مند شود. شاعر عشق را بر عقل مقدم می‌داند و همه‌ی دستاوردهای دنیوی خود را به باد داده و فقط زیبایی عشق را برگزیده است. او از حسرتی سخن می‌گوید که با یاد گل‌ها به او دست می‌دهد و به دشواری‌های ناشی از علاقه‌اش به عشق پرداخته است. نهایتاً، او به یادآوری گذراندن لحظات خوش عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند به این لحظات برگردد.