شمارهٔ ۶۵۲ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر بیانگر عواطف عمیق عشق و احساس فراق است. شاعر خود را به بلبلی تشبیه می‌کند که در گلشن کویت و چمن خود گم شده است. او به یاد معشوق خود می‌افتد و با ابراز احساساتش، می‌گوید که بسیاری از مردم از اشعار او به یاد معشوقش پی برده‌اند. همچنین شاعری تشبیه می‌شود که در فراق معشوقش، شعله‌ای بسوزد و نوری در شب تار هجران بیافریند. در پایان، ناتوانی او در توصیف جنبه‌های خوشی و غم زندگی‌اش را نشان می‌دهد و بیان می‌کند که تنها چیزی که می‌تواند بگوید، پریشانی و درد دلش است.