شمارهٔ ۶۵۵ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای ترا جلوه خوش و قامت رعنا موزون
همه اندام تو نیکو همه اعضا موزون
بیت ابروی تو ناخن به جگر بیش زند
گرچه دیوان رخت هست سراپا موزون
گرنه اندیشة آن قامت رعنا باشد
مصرعی سر نزند تا ابد از ما موزون
جلوه بیجا نکنی زانکه چو بیجا باشد
مصرعی می‌شود از یک حرکت ناموزون
عشق را باش که گر عشق نباشد فیّاض
نکته‌ای سر نزند از دل دانا موزون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و ویژگی‌های ظاهری او می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، قد و چهره‌اش را به سرو و گل تشبیه می‌کند و بر جذابیت لب‌ها و رخسار او تاکید می‌ورزد. زیبایی معشوق به حدی است که می‌تواند به عنوان نماد بهار و زندگی محسوب شود. در ادامه، شاعر با توصیف زلف و خطوط چهره، زیبایی او را با عناصر طبیعی نظیر مرجان و گلقار مقایسه می‌کند. سرانجام، از جنس و بدن معشوق می‌گوید که به زیبایی و فریبندگی او اشاره دارد، و در نهایت تذکر می‌دهد که تمام این زیبایی‌ها تنها مظهر خیال و رویا هستند.