شمارهٔ ۶۸۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزلی از شاعر شماره می‌شود که در آن شاعر از غم و ناله‌هایش سخن می‌گوید و با اشک شب‌های زنده‌داری را می‌گذراند. او از "غم" می‌خواهد که همیشه یار او باشد و در دلش امید دارد تا در سختی‌ها و مشکلات به او کمک کند. شاعر از نگاه و زیبایی معشوقش یاد می‌کند و می‌گوید که دلبستگی او به معشوقش باعث می‌شود که در روزهای سخت یاد او آرامش‌بخش باشد. او همچنین به حسرت و درد دلش اشاره می‌کند و می‌خواهد در این مسیر غم‌افزای او، همدمی داشته باشد که به غمش برسد. در کل، این شعر بیانگر حس تنهایی و دلتنگی شاعر است که در جستجوی عشق و حمایت از معشوق خود است.