شمارهٔ ۸۲ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
چو دادند اختیار کل قضا را
غم دوران حوالت کرد ما را
کواکب را به گردون کرد تقدیر
به خاکستر نشاند این دانه‌ها را
ز دست آسمان چندین چه نالی!
که گرداننده‌ای هست آسیا را
چه اقبالست یارب در کمینم
که تأثیری نمی‌بینم دعا را!
ترا گر درد دیدارست فیّاض
به جز حسرت که دارد این دوا را!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و لذت نوشیدن می‌پردازد و تأکید می‌کند که هرچند جسم انسان از باده خالی می‌شود، اما تمایل به آن هرگز کاهش نمی‌یابد. او به حسی از عشق و شوق به می‌نا (شیشه می) اشاره می‌کند که کسی نمی‌تواند آن را انکار کند. همچنین، شاعر از زیبایی و شادی بار دیگر باده‌نوشی در بهار و با حضور ساقی صحبت می‌کند و آن را با گل‌ها و غنچه‌ها مقایسه می‌کند. در نهایت، او اعلام می‌کند که تاثیر باده بر روح و جان همواره باقی است و در هر جمع باده‌نوشی، حس شوق و شادی در دلش جاری است.