ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۶ - در آفرینشِ ماه — چراغ اَست مَر تیره شَب را بَسیچ
- بخش ۳ - گفتار اَندر آفرینشِ عالم — از آغاز باید که دانی دُرُست
- بخش ۵ - گفتار اندر آفرینشِ آفتاب — زِ یاقوتِ سُرخ اَست چَرخِ کَبود
- بخش ۴ - گفتار اَندر آفرینشِ مَردُم — چو زین بُگذَری مَردُم آمد پَدید
- بخش ۸ - گفتار اندر فراهم آوردن کتاب — سخن هر چه گویم همه گفته‌اند
- بخش ۲ - ستایشِ خرد — کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد
- بخش ۷ - گفتار اندر ستایش پیغمبر — تو را دانش و دین رهاند درست
- بخش ۱ - آغاز کتاب — به نام خداوند جان و خرد
- بخش ۱۰ - بنیاد نهادنِ کتاب — دلِ روشنِ من چو برگشت از اوی
- بخش ۱۱ - در داستان ابو منصور — بدین نامه چون دست کردم دراز
- بخش ۹ - داستانِ دقیقی شاعر — چو از دفتر این داستان‌ها بَسی
- بخش ۱۲ - ستایش سلطان محمود — جهان آفرین تا جهان آفرید
- بخش ۲ - جنگ هوشنگ نوهٔ کیومرث با دیوان به کین‌خواهی پدرش سیامک — خجسته سیامک یکی پور داشت
- بخش ۱ - پادشاهی کیومرث سی سال بود — سخن‌گوی دهقان چه گوید نخست
- بخش ۱ - پادشاهی هوشنگ چهل سال بود — جهاندار هوشنگ با رای و داد
- بخش ۲ - کشف شیوهٔ برافروختن آتش به دست هوشنگ و سابقهٔ جشن سده — یکی روز شاه جهان سوی کوه
- بخش ۳ - بنیان کردن آهنگری و صنعت‌های دیگر به دست هوشنگ — چو بشناخت آهنگری پیشه کرد
- طهمورث — پسر بد مر او را یکی هوشمند
- بخش ۴ - سقوط جمشید — از آن پس برآمد ز ایران خروش
- بخش ۳ - داستان رویش مار بر شانه‌های ضحاک — چو ابلیس پیوسته دید آن سخن
- بخش ۱ - پادشاهی جمشید هفتصد سال بود — گرانمایه جمشید فرزند او
- بخش ۲ - مرداس تازی و فرزند ناخلفش ضحاک — یکی مرد بود اندر آن روزگار
- بخش ۱ - پادشاهی ضحاک تازی هزار سال بود — چو ضحاک شد بر جهان شهریار
- بخش ۲ - ارمایل و گرمایل و رهانیدن قربانیان مارهای مغزخوار روییده بر دوش ضحاک — چنان بد که هر شب دو مرد جوان