ابوالقاسم فردوسی
زندگی‌نامهٔ فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه.ق، ۳۱۹ ه.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه.ق، ۳۹۷ ه.خ در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.
آثار فردوسی
شعرهای فردوسی
- بخش ۳۰ — بیامد به نزدیک چوبینه مرد
- بخش ۲۵ — چو خورشید گردنده بی‌رنگ شد
- بخش ۲۸ — بهشتم بیاراست خورشید چهر
- بخش ۲۹ — چوآمد به بهرام زین آگهی
- بخش ۲۷ — وزان پس چو دانست کامد سپاه
- بخش ۳۱ — چوخورشید برزد سراز تیره کوه
- بخش ۲۶ — بدو گفت قیصر که جاوید زی
- بخش ۳۲ — چو بر زد ز دریا درفش سپید
- بخش ۳۸ — مرا سال بگذشت برشست و پنج
- بخش ۳۴ — چو خورشید روشن بیاراست گاه
- بخش ۳۵ — ازین سوی خسرو بران رزمگاه
- بخش ۴۰ — چوشب دامن تیره اندر کشید
- بخش ۳۹ — کنون داستانهای دیرینه گوی
- بخش ۳۳ — هم آنگه ز کوه اندر آمد سپاه
- بخش ۳۶ — دگر روز خسرو بیاراست گاه
- بخش ۳۷ — بخراد برزین بفرمود شاه
- بخش ۴۸ — چو بشنید خاقان که بهرام را
- بخش ۴۴ — ازان پس چو بشنید بهرام گرد
- بخش ۴۲ — چو پیدا شد ازآسمان گرد ماه
- بخش ۴۶ — وزان روی بهرام شد تا به مرو
- بخش ۴۳ — چنین تا خبرها به ایران رسید
- بخش ۴۱ — چو چندی برآمد برین روزگار
- بخش ۴۵ — چو آگاهی آمد به شاه بزرگ
- بخش ۴۷ — قلون بستد آن مهر و تازان چو غرو