غزل شمارهٔ ۱۵۹ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوستی سخن می‌گوید که از دل و روشنایی روح سرچشمه می‌گیرد. او به ارزش و جایگاه خود اشاره می‌کند و می‌گوید هرچند از نظر ظاهری ممکن است ناتوان به نظر برسند، اما در عمق وجودشان پادشاهی و قدرت نهفته است. شاعر به ارزش حقیقی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توانند به راحتی خریداری شوند، زیرا همچون گوهر گرانبهایی در صدف بلا هستند. او همچنین به عشق الهی و عنایت خداوند اشاره می‌کند که روح را جلا می‌دهد. عشق آن‌ها چنان شگرف است که دو جهان را به حسرت می‌اندازد و حتی اگر پادشاهی کنند، در نهایت به گدایی در برابر عشق الهی می‌پردازند. این فیض الهی به جان تَرَک‌خورده آنان زندگی و آرامش می‌بخشد.