غزل شمارهٔ ۱۸۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق درد و غم عاشق نسبت به معشوق است. شاعر از ستم معشوق شکایت می‌کند و به زیبایی نشان می‌دهد که چگونه این ستم بر جان او تاثیر می‌گذارد. او می‌گوید که حتی در محشر، با تحمل غم معشوق، در جمع گمشدگان غم او خواهد بود. شاعر احساس می‌کند که اگر روزی به خاک تبدیل شود، باز هم در مسیر معشوق خواهد بود و از غم و ستم او گریزی ندارد. در نهایت، شاعر به عشق و کرامت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که کلمات عشق به اندازه‌ آنچنان قدرتی دارند که می‌توانند لوح وجود را بسوزانند.