غزل شمارهٔ ۲۱۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده تلخی زندگی بدون ارتباط با خدا و عشق به اوست. شاعر بیان می‌کند که بندگی غیر از خدا بی‌ارزش و تلخ است و زندگی در دوری از او به زهر می‌ماند. تنها عشق به خداست که می‌تواند شیرینی و خوشی به جان انسان ببخشد. شاعر توصیه می‌کند که باید از گناهان توبه کرد و عمر را در طاعت خدا سپری کرد، زیرا زندگی بدون بندگی او نیز تلخ و بی‌مفهوم است. در نهایت، رسیدن به کمک و فیض الهی را از شروط اصلی برطرف کردن تلخی‌ها می‌داند.